Με αφετηρία ένα άγνωστο σήμερα
και προορισμό ένα αμφίβολο αύριο ταξίδι ξεκινώ,
μες τη διαδρομή του χρόνου ατενίζοντας το ιδανικό.
Ελλοχεύω στα μυστικά περάσματα αποδέκτης
να γίνω των καλών οιωνών τ' αδιάβατα μονοπάτια να περάσω,
αλώβητος απ' τους λαβύρινθους της μοναξιάς να βγω.
Με πλοίο νου πειρατικό αναχωρώ
έχοντας εισιτήριο τις απαντοχές μου
και χάρτη τον τετράγωνο ορίζοντα.
Χρησμό ευνοϊκό σέρνω μαζί μου σύντροφο πιστό,
δώρο θεϊκό για να τρομάζει τους φόβους,
ν' αναμετράει τα όρια της πίστης μου.
Πυξίδα στην άβυσσο που διαβαίνω.
Ανάγκη μου να επιλέξω
μια από τις όψεις του νομίσματος.
Επένδυσα στη ζωή και με ζημίωσε,
ακολούθησα το αγελαίο ένστικτο των ρυθμών της
και εξολοθρεύτηκα αναλώθηκα ολοκληρωτικά στη δράση της.
Αναζητώ χαμένος καταφύγιο στο μαυσωλείο μου
μοναχικός οδοιπόρος με φυλαχτό τα ξόρκια,
της ποινής μου τους μάγους αψηφώ.
Ψάχνοντας τα φανερά μυστικά τους να κουρσέψω
κι αγναντεύοντας την ανατολή του Άδη,
να γεμίσω της σιωπής μου τις άδειες σελίδες.
Το φειδωλό χρόνο να ξεπεράσω
κι ενώ θα χύνομαι στο άπειρο,
να εξαγνίσω το θάνατο.
Πότισε θεέ τις ρίζες μου,
δώσε μου δύναμη να αναρριχηθώ στο βασίλειο σου
μέλος του να γίνω.
Γιατί το σκοτάδι είναι πολύ κοντά
αρκεί να κλείσω τα μάτια.
Τ' όνειρο όμως θα είναι αστείρευτο;
Αναστέλλω κάθε υπεράσπιση για
το καταδικασμένο τέλος και οδοιπορώ,
για την ελεύθερη αιωνιότητα.
Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 2010, ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 2010, ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ
Ομιλία του Στάμου Στίνη που έγινε τον Ιούνιο του 2010 στον Οραματισμό για την Ελλάδα που οργανώνει από το 1996 κάθε τρίμηνο το Παδισυ.
Ο Οραματισμός για την Ελλάδα πραγματοποιείται με τη συμμετοχή συνειδητών πολιτών σ’ όλη τη χώρα και περιλαμβάνει συντονισμένη εκπομπή θετικών σκέψεων, συναισθημάτων, συμβόλων και εικόνων που αποσκοπούν στην πνευματική πρόοδο της πατρίδας μας.
Η τέχνη του Δημιουργικού Οραματισμού είναι πανάρχαια και πανίσχυρη μέθοδος υλοποίησης στόχων και πρόκλησης γεγονότων. Αρκεί να ασκείται συντονισμένα και συνειδητά από μια πολύ μικρή μερίδα ανθρώπων, η οποία θεωρείται ως “κρίσιμη μάζα” της αλλαγής που θέλουμε να επιτύχουμε. Η κρίσιμη μάζα έχει υπολογιστεί πειραματικά ίση με το ένα δέκατο της τετραγωνικής ρίζας του συνολικού πληθυσμού που επιθυμούμε να αλλάξουμε. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για την Ελλάδα απαιτείται ο συντονισμένος οραματισμός 330 μόνο ατόμων! Για την ανθρωπότητα ολόκληρη, απαιτούνται μόνο 8.500 περίπου συνειδητοί οραματιστές!
ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ 2010
«Σήμερα έχουμε ν’ αναφέρουμε ορισμένες σημαντικές πληροφορίες, κυρίως γιατί αφορούν και τον καθένα μας ατομικά, πέρα από το συλλογικό παιχνίδι, το οποίο παίζεται.
Η ανακοίνωση της ομιλίας ως «Σεπτέμβριος του 2010 μια νέα αρχή», σχετίζεται απόλυτα με την όλη ιστορία που διεξήχθη, με την ενεργειακή κρούση της 12ης Μαΐου.
Πιστεύω οι περισσότεροι από σας έχετε πληροφορηθεί, είτε όντας παρόντες εδώ, όταν έγινε η
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
Η μηχανή της Τρομολαγνίας
Τρόμος, φόβος μέσα από τα ΜΜΕ, μέσα από κάθε συζήτησή μας! Γιατί? Ποιός κερδίζει?
Κάποιες γενικές αλήθειες:
• Αν ψάξουμε στο internet, όσο ακόμα είναι ελεύθερο σε πληροφορίες, θα δούμε πως τα ΜΜΕ είναι πάντα διαπλεκόμενα με κυβερνήσεις, λειτουργούν με γνώσεις διαχείρισης μάζας και η μάζα σε αυτή τη περίπτωση είμαστε όλοι εμείς! Οι μάζες αυτές νομίζοντας πως έχουμε τη δύναμη, τη μία στιγμή μας κάνουν να τρέχουμε να πάρουμε δάνεια από τις τράπεζες, ή να κάνουμε botox, ή να αλλάξουμε στη πράξη και τις συνήθειές μας αλλά και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους... Να βγάλουμε σκέψεις και να κινηθούμε όπως κάποιοι τις ορίζουν, μάλιστα πια πολύ εύκολα...
• Η δύναμη των ΜΜΕ δεν είναι τυχαία! Αν προσέξουμε, όλες οι γνώσεις που έχουμε, δεν είναι στη πράξη από προσωπικές μας αναζητήσεις ή εμπειρίες αλλά μας τα λένε και εμείς προχωράμε με αυτή τη βάση και συνεχίζουμε τις θεωρίες! Στη πράξη δεν έχει αποδειχτεί ούτε το πιο απλό, πχ γιατί υπάρχουν τα όνειρα, αν υπάρχει ο χρόνος, αν υπάρχει η ύλη! Αν ψάξετε στο internet θα βρείτε πως πράγματι τίποτα από αυτά που ξέρουμε δεν είναι αποδεδειγμένα και σωστά! Παλιά πίστευε ο κόσμος πως η γη είναι επίπεδη και όταν ο Γαλιλαίος είπε κάτι διαφορετικό, όλοι τον κοίταζαν με απορία και κανένας δεν τον πίστευε! Κάτι αντίστοιχο παίζει και τώρα! Διαβάζουμε διάφορα πράγματα, ιστορίες, αλλά περιμένουμε επιβεβαίωση από τα ΜΜΕ, όταν τα επιβεβαιώσουν είναι και σωστά! Μέγα λάθος, γιατί ξεχάσαμε πως τα ΜΜΕ είναι Ιδιωτικές Επιχειρήσεις, είναι μπίζνες λοιπόν, που μάλιστα αν δείτε και πιο προσεχτικά δεν έχουν καν άδεια
• Αν ψάξουμε στο internet, όσο ακόμα είναι ελεύθερο σε πληροφορίες, θα δούμε πως τα ΜΜΕ είναι πάντα διαπλεκόμενα με κυβερνήσεις, λειτουργούν με γνώσεις διαχείρισης μάζας και η μάζα σε αυτή τη περίπτωση είμαστε όλοι εμείς! Οι μάζες αυτές νομίζοντας πως έχουμε τη δύναμη, τη μία στιγμή μας κάνουν να τρέχουμε να πάρουμε δάνεια από τις τράπεζες, ή να κάνουμε botox, ή να αλλάξουμε στη πράξη και τις συνήθειές μας αλλά και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους... Να βγάλουμε σκέψεις και να κινηθούμε όπως κάποιοι τις ορίζουν, μάλιστα πια πολύ εύκολα...
• Η δύναμη των ΜΜΕ δεν είναι τυχαία! Αν προσέξουμε, όλες οι γνώσεις που έχουμε, δεν είναι στη πράξη από προσωπικές μας αναζητήσεις ή εμπειρίες αλλά μας τα λένε και εμείς προχωράμε με αυτή τη βάση και συνεχίζουμε τις θεωρίες! Στη πράξη δεν έχει αποδειχτεί ούτε το πιο απλό, πχ γιατί υπάρχουν τα όνειρα, αν υπάρχει ο χρόνος, αν υπάρχει η ύλη! Αν ψάξετε στο internet θα βρείτε πως πράγματι τίποτα από αυτά που ξέρουμε δεν είναι αποδεδειγμένα και σωστά! Παλιά πίστευε ο κόσμος πως η γη είναι επίπεδη και όταν ο Γαλιλαίος είπε κάτι διαφορετικό, όλοι τον κοίταζαν με απορία και κανένας δεν τον πίστευε! Κάτι αντίστοιχο παίζει και τώρα! Διαβάζουμε διάφορα πράγματα, ιστορίες, αλλά περιμένουμε επιβεβαίωση από τα ΜΜΕ, όταν τα επιβεβαιώσουν είναι και σωστά! Μέγα λάθος, γιατί ξεχάσαμε πως τα ΜΜΕ είναι Ιδιωτικές Επιχειρήσεις, είναι μπίζνες λοιπόν, που μάλιστα αν δείτε και πιο προσεχτικά δεν έχουν καν άδεια
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
ΠΟΙΗΣΗ
Βλέπω οτι σε αρκετούς φίλους του Ηλιάνθου αρέσει η ποίηση! Μια φίλη, η ΡΕΑ, μου έστειλε ένα ενδιαφέρον κείμενο που το δημοσιεύω και φυσικά περιμένω η στήλη της ποίησης να έχει αρκετή συμμετοχή από πολλά μέλη μας που ακόμα μάλλον βρίσκονται σε διακοπές!
"Η αγάπη στην Ποίηση μου ήρθε από μακρυά και, αν μπορεί να το πει αυτό κανένας, έξω από τη λογοτεχνία. Το συνειδητοποίησα μιά μέρα καθώς τριγύριζα στις αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου και βρέθηκα μπροστά σ'έναν πάπυρο, πρασινωπό, αν θυμάμαι καλά, με χαραγμένο επάνω του, αρκετά καθαρά, ένα απόσπασμα της Σαπφώς. Υστερα από τους σωρούς τα λατινικά χειρόγραφα που κατάπινα τα χρόνια εκείνα, ένιωθα μιά πραγματική ανακούφιση, μου φαινότανε ότι ο κόσμος ίσιωνε κι έμπαινε στη σωστή του θέση. Αυτά τα λιγνόκορμα, συμπαγή κεφαλαία συγκροτούσανε μια γραφική παράσταση διαυγή και μυστηριακή μαζί, που μου 'κανε νόημα φιλικό μεσ' από τους αιώνες. Σα να βρισκόμουν πάλι σ' ένα γιαλό της Μυτιλήνης και ν' άκουγα την κόρη του περιβολάρη μας να τραγουδά.
"Πρώτα-πρώτα η ποίηση" Ανοιχτά χαρτιά
Οδυσσέας Ελύτης
Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μάς ζωής και η έναρξη μιάς άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθειά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν΄ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ηλιος και ο Αδης αγγίζονται. Η ατελεύτητη φορά προς το φως το Φυσικό που είναι ο Λόγος και το φως το Ακτιστον που είναι ο Θεός. Γι΄αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ΄αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και "φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου."
Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει, να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση.
Οδυσσέας Ελύτης
"Πρώτα-πρώτα η ποίηση " Ανοιχτά Χαρτιά
Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
ευχαριστώ!!!
...ανέβαινα την ανηφόρα καταϊδρωμένη και έλεγα...λίγο ακόμα και θα είναι κατηφόρα...και στην κορυφή αντίκρισα το πιο όμορφο δώρο:
Φως από τη πιο λεπτή φλούδα της Σελήνης, μέσα στο πανέμορφο βαθύ μπλε του αιθέρα με την υπογραφή της Αφροδίτης!!! Και όλο αυτό μέσα στα χρώματα του Ηλιοβασιλέματος!! Μέχρι και τα σκυλιά χαμογέλασαν! :-))) Ευχαριστώ!!!
Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010
το κείμενό σας delta Four-ce, μου έφερε στο νου, ευχές που είχε στείλει η Νίκη στην ομάδα πέρυσι...
Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι
ένα πιο ανθρώπινο και φωτεινό 2009
Εύχομαι να είμαστε πιο συνειδητοί του "τι εστί πλούτος"
και να εργαζόμαστε γι αυτό, και με καθαρό νου να
κατανοούμε την ιστορία που γράφουμε - γράφεται.
Εύχομαι να μαχόμαστε στο να γινόμαστε "οι μικροί
ήρωες του ιδίου μας εαυτού", να μαχόμαστε στο να
γινόμαστε δηλαδή εμείς οι ίδιοι καλύτεροι, όσο κιαν
αυτό είναι το πιο δύσκολο απ' όλα.
Ίσως έτσι καταφέρουμε να χτίσουμε
κι εμείς ένα σκαλοπάτι προς το Φως. Και
μόνο τότε θα έχουμε ισχύ εν τη ενώσει. Είμαστε κι εμείς
μέρος της ιστορίας. Υπάρχουμε".
Σας στέλνω την αγάπη μου,
Νίκη
Ένα «κυριακάτικο γαλήνιο» πρωινό καθόμουν στη βεράντα μου και διάβαζα ένα βιβλίο που μέσα από μια σχετική κουβέντα μας, μου είχε θυμίσει η φίλη μου Κατερίνα. Το κατέβασα από την πλούσια βιβλιοθήκη μου και καθώς το ξεφύλλιζα, παρατήρησα ότι δεν έμοιαζε «ταλαιπωρημένο». Προφανώς δεν το είχα εκ-μεταλλευθεί επαρκώς τότε που το πρωτοδιάβασα!Άρχισα λοιπόν την εκ νέου επαφή, μιας και «εκείνη την εποχή η πνευματική μου αναζήτηση συνδεόταν με την ιδέα πως υπήρχαν μυστικά, μυστηριώδεις δρόμοι, άνθρωποι ικανοί να καταλάβουν και να ελέγξουν πράγματα απαγορευμένα στη πλειονότητα των θνητών. Έτσι το να διανύεις ¨το δρόμο των κοινών ανθρώπων¨ φαινόταν ένα σχέδιο χωρίς ενδιαφέρον.»
Όμως τώρα, ο δρόμος ‘των κοινών ανθρώπων’ έχει πάρει άλλο νόημα για μένα।
Ίσως είναι οι άνθρωποι που καταφέρανε να χρησιμοποιούν τον κοινό νου। Σ’ αυτόν που θα μπορούσαμε όλοι να έχουμε πρόσβαση αν … είχαμε την κατάλληλη σύνδεση! Κάτι σαν το Διαδίκτυο…!!!
Καθώς το διάβαζα περνούσατε όλοι σας, σαν εικόνες από μπροστά μου και για λίγο συνομιλούσα μαζί σας… Σκέφθηκα λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να ξεκινήσει η ιδέα που είχαμε με τον Γίωργο Φροντίδη, ενός blog του IlianthosFamilyOnLine ! και αντί να σας στείλω, στον καθένα ξεχωριστά, ένα e-mail, παροτρύνοντάς σας να μοιραστείτε μαζί μου αλλά και με όποιον άλλον θέλετε, τις σκέψεις που σας δημιούργησε το παρακάτω απόσπασμα, να τις ανεβάζουμε στο διαδίκτυο ή στο Κοινό Νού ή στο Συλλογικό Ασυνείδητο έτσι ώστε να μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι όσοι θα θέλανε να δικτυωθούν με την οικογένεια του Ηλιάνθου.
Ξέρω ότι ο καθένας μας και λόγω ηλικίας και απόστασης που έχει διανύσει (?)(!) κάπου αλλού θα σταθεί, διαφορετικά θα κρούσουν μέσα του οι σκέψεις αυτές του συγγραφέα.
Δεν θα ήταν πολύ όμορφο να τις μοιραστούμε?
Εμπρός λοιπόν, βρείτε τα ψευδώνυμά σας (αν και μερικοί ήδη τα έχετε έτοιμα), καθαρίστε το πληκτρολόγιό σας από τα σουσαμάκια και τον χυμένο νες καφέ, μπέστε στη πρίζα …εσείς και ο υπολογιστήρας σας και ανοίξτε τα πεταλάκια σας στο Φως!
Μην ξεχνάτε άλλωστε το μότο μας:
Κάθε φύλλο κ΄ενας φίλος
Κάθε φίλος κ΄ένας ήλιος
Ας εγκαινιάσουμε λοιπόν και τη Διαδικτυακή Οικογένεια του Ηλιάνθου!
Welcome to Ilianthos Family On Line
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε …
Osher Ahava
Christina Kindness
Γεώργιο Φροντίδη
Βασίλη ΧαρΑγγελε
Θέμις Δικαιοπούλου
Νικήτα Ιερομόναχε
Και όλα τ΄αλλα τα καλά παιδιά !
Να λοιπόν το κομμάτι που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
«Το ταξίδι της αναζήτησης (?) που στην αρχή είναι ένα μαρτύριο επειδή το μόνο που εύχεσαι είναι να φτάσεις, αρχίζει να μετατρέπεται σε ευχαρίστηση, σε χαρά της αναζήτησης και της περιπέτειας. Τρέφεις λοιπόν τα όνειρά σου, που είναι απαραίτητα.
«ο άνθρωπος δε θα πάψει να ονειρεύεται ποτέ. Το όνειρο είναι η τροφή της ψυχής, όπως τα φαγώσιμα είναι η τροφή του σώματος. Πολύ συχνά, στη ζωή μας, βλέπουμε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας να σβήνουν, να μην εκπληρώνονται, αλλά πρέπει να εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε, διαφορετικά η ψυχή μας πεθαίνει κι η Αγάπη δεν μπορεί να εισχωρήσει.
Οι άνθρωποι δίνουν μάχες, άλλοι για το δίκαιο και άλλοι για την Αλήθεια. Το ποιος έχει δίκιο ή το ποιος κατέχει την Αλήθεια δεν έχει σημασία: σημασία έχει το να ξέρεις πως, και από τις δυο μεριές αγωνίζονται τον αγώνα τον Καλό.
«ο Καλός Αγώνας είναι αυτός που γίνεται επειδή τον ζητάει η καρδιά μας. τις ηρωικές περιόδους, την εποχή των περιπλανώμενων ιπποτών, ήταν εύκολο, υπήρχαν εδάφη να κατακτήσεις κι ένα σωρό πράγματα που μπορούσες να κάνεις. Στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε πολύ κι ο Καλός Αγώνας μεταφέρθηκε από το πεδίο της μάχης στον εσωτερικό μας κόσμο.
«Ο Καλός Αγώνας είναι αυτός που κάνουμε στ΄όνομα των ονείρων μας. όταν ξεσπούν μέσα μας με όλη τους την ορμή- στην νιότη μας-, είμαστε όλο θάρρος και τόλμη, αλλά δεν έχουμε μάθει ακόμα ν΄αγωνιζόμαστε. Όταν μαθαίνουμε, ύστερα από πολλές προσπάθειες, δεν έχουμε πια το ίδιο κουράγιο να αγωνιστούμε. Τότε στρεφόμαστε εναντίον του εαυτού μας, γινόμστε ο χειρότερος εχθρός του. Λέμε πως τα όνειρά μας είναι παιδαριώδη, ότι είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν ή ότι τα κάναμε όταν ακόμα αγνοούσαμε την πραγματικότητα της ζωής. Σκοτώνουμε τα όνειρά μας επειδή φοβόμαστε να διεξάγαγουμε τον Καλό Αγώνα»
«Σκοτώνουμε λοιπόν τα όνειρά μας και το πρώτο σύμπτωμα αυτού του γεγονότος είναι η έλλειψη χρόνου. Οι πιο πολυάσχολοι άνθρωποι που γνώρισα στη ζωή μου είχαν πάντα χρόνο για όλα. Αυτοί που δεν έκαναν τίποτα ήταν πάντα κουρασμένοι, δεν αντιλαμβάνοντα πόσο λίγο απέδιδαν και παραπονιόντουσαν διαρκώς πως η μέρα ήταν πολύ σύντομη. Στην πραγματικότητα, φοβούταν να κάνουν τον Καλό Αγώνα.»
«Το δεύτερο σύμπτωμα του θανάτου των ονείρων μας είναι οι βεβαιότητές μας. Επειδή δε θέλουμε να δούμε τη ζωή σαν μια μεγάλη περιπέτεια που αξίζει να ζήσουμε, αρχίζουμε να πιστεύουμε πως είμαστε σοφοί, δίκαιοι και σωστοί μέσα στο λίγο που περιμένουμε από την ύπαρξή μας. Κοιτάζουμε πέρα από τα τείχη της καθημερινότητάς μας κι ανακαλύπτουμε το θόρυβο της λόγχης που σπάει, τη μυρωδιά του ιδρώτα και της σκόνης, τις μεγάλες καταστροφές και τα διψασμένα για κατάκτηση βλέμματα των πολεμιστών. Αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε ποτέ τη χαρά, την απέραντη χαρά που πλημμυρίζει την καρδιά αυτού που αγωνίζεται, γιατί γι΄αυτόν ούτε η νίκη ούτε η άτακτη φυγή έχουν σημασία. Μετράει μόνο το να διεξάγεις τον Καλό Αγώνα.
«Τέλος, το τρίτο σύμπτωμα του θανάτου των ονείρων μας είναι η γαλήνη. Η ζωή μας γίνεται ένα κυριακάτικο απόγευμα, δε μας ζητάει πολλά πράγματα και δεν απαιτεί περισσότερα απ΄όσα θέλουμε να της δώσουμε. Πιστεύουμε τότε πώς είμαστε ώριμοι, πώς αφήνουμε κατά μέρος τις παιδικές μας φαντασιώσεις και πως επιτυγχάνουμε την προσωπική και επαγγελματική μας ολοκλήρωση. Μας εκπλήσσει όταν ακούμε κάποιον της ηλικίας μας να λέει πως αγαπάει ακόμα αυτό ή εκείνο στη ζωή. Αλλά, στην πραγματικότητα, στα κατάβαθα του είναι μας, ξέρουμε τι έχει συμβεί: εμείς πάψαμε να αγωνιζόμαστε για τα όνειρά μας, πάψαμε να διεξάγουμε τον Καλό Αγώνα.»
«Όταν παραιτούμαστε από τα όνειρά μας και βρίσκουμε τη γαλήνη, γνωρίζουμε μια σύντομη περίοδο ηρεμίας αλλά τα νεκρά όνειρα αρχίζουν να σαπίζουν μέσα μας και να μολύνουν όλη μας τη ατμόσφαιρα. Γινόμαστε σκληροί μ΄αυτούς που μας περιβάλλουν και, τελικά, στρέφουμε αυτή τη σκληρότητα εναντίον του εαυτού μας. και τότε ο πόνος και οι ψυχώσεις αρχίζουν να μας βασανίζουν. Αυτό που θελήσαμε να αποφύγουμε μέσα στον αγώνα, την απογοήτευση και την αποτυχία- γίνεται η μόνη κληρονομιά της ανδρείας μας. και μια ωραία πρωία, τα νεκρά και σάπια όνειρά μολύνουν τόσο τον αέρα, που δεν μπορούμε ν΄ανασάνουμε κι επιθυμούμε το θάνατο που θα μας λυτρώσει από τις βεβαιότητές μας, τις ασχολίες μας και αυτή τη φοβερή γαλήνη των κυριακάτικων απομεσήμερων».
Δυστυχώς βλέπουμε πάντα τον καλύτερο δρόμο που πρέπει ν΄ακολουθήσουμε, αλλά παίρνουμε αυτόν στον οποίον είμαστε συνηθισμένοι»
«Ο μόνος τρόπος να σώσουμε τα όνειρά μας είναι να είμαστε μεγαλόψυχοι με τον εαυτόν μας. πρέπει να χειριζόμαστε με αυστηρότητα κάθε απόπειρα αυτοτιμωρίας, όσο οξυδερκής κι αν είναι. Για να ξέρουμε πότε γινόμαστε σκληροί με τον εαυτόν μας, πρέπει να μετατρέπουμε σε φυσικό πόνο την παραμικρή εμφάνιση πνευματικού πόνου, όπως η ενοχή, οι τύψεις, η αναποφασιστικότητα, η δειλία. Μεταβάλλοντας σε φυσική μια πνευματική οδύνη, γνωρίζουμε το κακό που μπορεί να μας προκαλέσει.
Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑΣ
Κάθε φορά που σου περνάει από το νου μια σκέψη που νομίζεις πως σε βλάπτει –ζήλια, αυτολύπηση, ερωτικοί καημοί, φθόνος, μίσος κλπ- ακολούθησε αυτή τη διαδικασία!
Μπήξε το νύχι του δείκτη σου στη ρίζα του νυχιού του αντίχειρα ώσπου να γίνει έντονος ο πόνος. Συγκεντρώσου σε αυτόν! Αντανακλά τον πνευματικό πόνο σε φυσικό πεδίο. Μη σταματήσεις την πίεση στο δάχτυλό σου ώσπου να σου φύγει αυτή η σκέψη από το νου.
Να επαναλαμβάνεις την άσκηση όσες φορές είναι απαραίτητο, συνεχώς δηλαδή, ώσπου να σε εγκαταλείψει η σκέψη. Θα σου ξανάρθει σε πιο αραιά διαστήματα και θα εξαφανιστεί εντελώς αν δεν ξεχάσεις να κάνεις την άσκηση κάθε φορά που η σκέψη επιστρέφει.»
Το απόσπασμα είναι από το Ημερολόγιο ενός Μάγου- Paulo Coelho – Εκδόσεις Νέα Σύνορα.
Με αγάπη
Καθώς το διάβαζα περνούσατε όλοι σας, σαν εικόνες από μπροστά μου και για λίγο συνομιλούσα μαζί σας… Σκέφθηκα λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να ξεκινήσει η ιδέα που είχαμε με τον Γίωργο Φροντίδη, ενός blog του IlianthosFamilyOnLine ! και αντί να σας στείλω, στον καθένα ξεχωριστά, ένα e-mail, παροτρύνοντάς σας να μοιραστείτε μαζί μου αλλά και με όποιον άλλον θέλετε, τις σκέψεις που σας δημιούργησε το παρακάτω απόσπασμα, να τις ανεβάζουμε στο διαδίκτυο ή στο Κοινό Νού ή στο Συλλογικό Ασυνείδητο έτσι ώστε να μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι όσοι θα θέλανε να δικτυωθούν με την οικογένεια του Ηλιάνθου.
Ξέρω ότι ο καθένας μας και λόγω ηλικίας και απόστασης που έχει διανύσει (?)(!) κάπου αλλού θα σταθεί, διαφορετικά θα κρούσουν μέσα του οι σκέψεις αυτές του συγγραφέα.
Δεν θα ήταν πολύ όμορφο να τις μοιραστούμε?
Εμπρός λοιπόν, βρείτε τα ψευδώνυμά σας (αν και μερικοί ήδη τα έχετε έτοιμα), καθαρίστε το πληκτρολόγιό σας από τα σουσαμάκια και τον χυμένο νες καφέ, μπέστε στη πρίζα …εσείς και ο υπολογιστήρας σας και ανοίξτε τα πεταλάκια σας στο Φως!
Μην ξεχνάτε άλλωστε το μότο μας:
Κάθε φύλλο κ΄ενας φίλος
Κάθε φίλος κ΄ένας ήλιος
Ας εγκαινιάσουμε λοιπόν και τη Διαδικτυακή Οικογένεια του Ηλιάνθου!
Welcome to Ilianthos Family On Line
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε …
Osher Ahava
Christina Kindness
Γεώργιο Φροντίδη
Βασίλη ΧαρΑγγελε
Θέμις Δικαιοπούλου
Νικήτα Ιερομόναχε
Και όλα τ΄αλλα τα καλά παιδιά !
Να λοιπόν το κομμάτι που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
«Το ταξίδι της αναζήτησης (?) που στην αρχή είναι ένα μαρτύριο επειδή το μόνο που εύχεσαι είναι να φτάσεις, αρχίζει να μετατρέπεται σε ευχαρίστηση, σε χαρά της αναζήτησης και της περιπέτειας. Τρέφεις λοιπόν τα όνειρά σου, που είναι απαραίτητα.
«ο άνθρωπος δε θα πάψει να ονειρεύεται ποτέ. Το όνειρο είναι η τροφή της ψυχής, όπως τα φαγώσιμα είναι η τροφή του σώματος. Πολύ συχνά, στη ζωή μας, βλέπουμε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας να σβήνουν, να μην εκπληρώνονται, αλλά πρέπει να εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε, διαφορετικά η ψυχή μας πεθαίνει κι η Αγάπη δεν μπορεί να εισχωρήσει.
Οι άνθρωποι δίνουν μάχες, άλλοι για το δίκαιο και άλλοι για την Αλήθεια. Το ποιος έχει δίκιο ή το ποιος κατέχει την Αλήθεια δεν έχει σημασία: σημασία έχει το να ξέρεις πως, και από τις δυο μεριές αγωνίζονται τον αγώνα τον Καλό.
«ο Καλός Αγώνας είναι αυτός που γίνεται επειδή τον ζητάει η καρδιά μας. τις ηρωικές περιόδους, την εποχή των περιπλανώμενων ιπποτών, ήταν εύκολο, υπήρχαν εδάφη να κατακτήσεις κι ένα σωρό πράγματα που μπορούσες να κάνεις. Στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε πολύ κι ο Καλός Αγώνας μεταφέρθηκε από το πεδίο της μάχης στον εσωτερικό μας κόσμο.
«Ο Καλός Αγώνας είναι αυτός που κάνουμε στ΄όνομα των ονείρων μας. όταν ξεσπούν μέσα μας με όλη τους την ορμή- στην νιότη μας-, είμαστε όλο θάρρος και τόλμη, αλλά δεν έχουμε μάθει ακόμα ν΄αγωνιζόμαστε. Όταν μαθαίνουμε, ύστερα από πολλές προσπάθειες, δεν έχουμε πια το ίδιο κουράγιο να αγωνιστούμε. Τότε στρεφόμαστε εναντίον του εαυτού μας, γινόμστε ο χειρότερος εχθρός του. Λέμε πως τα όνειρά μας είναι παιδαριώδη, ότι είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν ή ότι τα κάναμε όταν ακόμα αγνοούσαμε την πραγματικότητα της ζωής. Σκοτώνουμε τα όνειρά μας επειδή φοβόμαστε να διεξάγαγουμε τον Καλό Αγώνα»
«Σκοτώνουμε λοιπόν τα όνειρά μας και το πρώτο σύμπτωμα αυτού του γεγονότος είναι η έλλειψη χρόνου. Οι πιο πολυάσχολοι άνθρωποι που γνώρισα στη ζωή μου είχαν πάντα χρόνο για όλα. Αυτοί που δεν έκαναν τίποτα ήταν πάντα κουρασμένοι, δεν αντιλαμβάνοντα πόσο λίγο απέδιδαν και παραπονιόντουσαν διαρκώς πως η μέρα ήταν πολύ σύντομη. Στην πραγματικότητα, φοβούταν να κάνουν τον Καλό Αγώνα.»
«Το δεύτερο σύμπτωμα του θανάτου των ονείρων μας είναι οι βεβαιότητές μας. Επειδή δε θέλουμε να δούμε τη ζωή σαν μια μεγάλη περιπέτεια που αξίζει να ζήσουμε, αρχίζουμε να πιστεύουμε πως είμαστε σοφοί, δίκαιοι και σωστοί μέσα στο λίγο που περιμένουμε από την ύπαρξή μας. Κοιτάζουμε πέρα από τα τείχη της καθημερινότητάς μας κι ανακαλύπτουμε το θόρυβο της λόγχης που σπάει, τη μυρωδιά του ιδρώτα και της σκόνης, τις μεγάλες καταστροφές και τα διψασμένα για κατάκτηση βλέμματα των πολεμιστών. Αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε ποτέ τη χαρά, την απέραντη χαρά που πλημμυρίζει την καρδιά αυτού που αγωνίζεται, γιατί γι΄αυτόν ούτε η νίκη ούτε η άτακτη φυγή έχουν σημασία. Μετράει μόνο το να διεξάγεις τον Καλό Αγώνα.
«Τέλος, το τρίτο σύμπτωμα του θανάτου των ονείρων μας είναι η γαλήνη. Η ζωή μας γίνεται ένα κυριακάτικο απόγευμα, δε μας ζητάει πολλά πράγματα και δεν απαιτεί περισσότερα απ΄όσα θέλουμε να της δώσουμε. Πιστεύουμε τότε πώς είμαστε ώριμοι, πώς αφήνουμε κατά μέρος τις παιδικές μας φαντασιώσεις και πως επιτυγχάνουμε την προσωπική και επαγγελματική μας ολοκλήρωση. Μας εκπλήσσει όταν ακούμε κάποιον της ηλικίας μας να λέει πως αγαπάει ακόμα αυτό ή εκείνο στη ζωή. Αλλά, στην πραγματικότητα, στα κατάβαθα του είναι μας, ξέρουμε τι έχει συμβεί: εμείς πάψαμε να αγωνιζόμαστε για τα όνειρά μας, πάψαμε να διεξάγουμε τον Καλό Αγώνα.»
«Όταν παραιτούμαστε από τα όνειρά μας και βρίσκουμε τη γαλήνη, γνωρίζουμε μια σύντομη περίοδο ηρεμίας αλλά τα νεκρά όνειρα αρχίζουν να σαπίζουν μέσα μας και να μολύνουν όλη μας τη ατμόσφαιρα. Γινόμαστε σκληροί μ΄αυτούς που μας περιβάλλουν και, τελικά, στρέφουμε αυτή τη σκληρότητα εναντίον του εαυτού μας. και τότε ο πόνος και οι ψυχώσεις αρχίζουν να μας βασανίζουν. Αυτό που θελήσαμε να αποφύγουμε μέσα στον αγώνα, την απογοήτευση και την αποτυχία- γίνεται η μόνη κληρονομιά της ανδρείας μας. και μια ωραία πρωία, τα νεκρά και σάπια όνειρά μολύνουν τόσο τον αέρα, που δεν μπορούμε ν΄ανασάνουμε κι επιθυμούμε το θάνατο που θα μας λυτρώσει από τις βεβαιότητές μας, τις ασχολίες μας και αυτή τη φοβερή γαλήνη των κυριακάτικων απομεσήμερων».
Δυστυχώς βλέπουμε πάντα τον καλύτερο δρόμο που πρέπει ν΄ακολουθήσουμε, αλλά παίρνουμε αυτόν στον οποίον είμαστε συνηθισμένοι»
«Ο μόνος τρόπος να σώσουμε τα όνειρά μας είναι να είμαστε μεγαλόψυχοι με τον εαυτόν μας. πρέπει να χειριζόμαστε με αυστηρότητα κάθε απόπειρα αυτοτιμωρίας, όσο οξυδερκής κι αν είναι. Για να ξέρουμε πότε γινόμαστε σκληροί με τον εαυτόν μας, πρέπει να μετατρέπουμε σε φυσικό πόνο την παραμικρή εμφάνιση πνευματικού πόνου, όπως η ενοχή, οι τύψεις, η αναποφασιστικότητα, η δειλία. Μεταβάλλοντας σε φυσική μια πνευματική οδύνη, γνωρίζουμε το κακό που μπορεί να μας προκαλέσει.
Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑΣ
Κάθε φορά που σου περνάει από το νου μια σκέψη που νομίζεις πως σε βλάπτει –ζήλια, αυτολύπηση, ερωτικοί καημοί, φθόνος, μίσος κλπ- ακολούθησε αυτή τη διαδικασία!
Μπήξε το νύχι του δείκτη σου στη ρίζα του νυχιού του αντίχειρα ώσπου να γίνει έντονος ο πόνος. Συγκεντρώσου σε αυτόν! Αντανακλά τον πνευματικό πόνο σε φυσικό πεδίο. Μη σταματήσεις την πίεση στο δάχτυλό σου ώσπου να σου φύγει αυτή η σκέψη από το νου.
Να επαναλαμβάνεις την άσκηση όσες φορές είναι απαραίτητο, συνεχώς δηλαδή, ώσπου να σε εγκαταλείψει η σκέψη. Θα σου ξανάρθει σε πιο αραιά διαστήματα και θα εξαφανιστεί εντελώς αν δεν ξεχάσεις να κάνεις την άσκηση κάθε φορά που η σκέψη επιστρέφει.»
Το απόσπασμα είναι από το Ημερολόγιο ενός Μάγου- Paulo Coelho – Εκδόσεις Νέα Σύνορα.
Με αγάπη
Delta Four-ce
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)